Stilte voor de storm

hoi allemaal,

Precies een week geleden zat ik nog op Isabella, het mooie rustige eilandje.

Op maandag hebben we een snorkeltour gedaan. Niet zomaar in de zee maar in een soort doolhof van lava muren en tunnels. Het leek net een decor van een film. Al vanaf buiten het water kon je grote zeeschildpadden, roggen en haaien zien.
We snorkelde door soms hele nauwe grotten en soms moest je zelfs duiken onderwater door een grot. We waren van te voren een beetje bang gemaakt door mensen die dezelfde tour haddebn gedaan als ons. Zij vertelde ons dat je eerst 2 meter naar onder moest duiken en dan door een 5 meter lange grot moest zwemmen.
Toen we bij deze desbetreffende grot kwamen zei de gids dat de grot inderdaad 5 meter lang was. Ik was best wel even bang want ik wist niet of ik zo lang wel mijn adem in kon houden.
De eerste ging en riep dat het niet eng was, toen ben ik ook maar gegaan. Uiteindelijk viel het echt super mee. De grot was wel 5 meter lang maar het gedeelte waar je echt je adem in moest houden was maar kort, de andere gedeeltes kwam je nog net boven het water uit als je je hoofd een beetje scheef hield.

Daarna gingen we nog op een andere plek snorkelen.
Onze gids was een beetje raar. Hij wou persee dat we de zeeschildpadden aanraakte en aaide. Hij duwde ons steeds onderwater zodat we zo dicht mogelijk bij de schildpad kwamen wat ik maar vervelend vond.
De haaien op deze plaats kon je zien slapen in de grotten, dat was heel leuk om te zien. Toen kwam er opeens een haai in stress uit een grot geschoten recht op ons af, met de gids erachteraan. Hij had hem uit de grot gejaagd.. dat was wel even eng omdat de haai zelf bang was.
Een Duits koppel die ik uit de jungle kende deed dezelfde tour als ons. Zij zijn echt grappig dus ik heb me vaker verslikt van het lachen.

Diede en ik hadden nog snel een bootticket geregeld voor de volgende dag maar de gebruikelijke boot van 6 uur smorgens was vol. De man van de winkel belde wat op en neer en regelde dat we mee konden op een boot om 5 uur smorgens. Wij waren al lang blij dat we een boot hadden dat we er voor de rest niet echt meer over na hadden gedacht.

´s avonds zijn we met zijn alle wat gaan drinken en toen bedachten we ons opeens dat het best wel raar was. Niemand op het eiland wist iets af van een boot die om 5 uur vertrok, ze zeiden dat die niet bestond. En de man had ons verteld dat de naam van de boot marihuana was. We werden toen best wel argwaanend en het Duitse koppel was ons de hele tijd bang aan het maken.

Toen kwamen we toevallig de man tegen waarbij we het bootticket gekocht hadden dus we vroegen het hem even na. De boot bleek uiteindelijk mar y iguana te heten (zee en leguaan). En het was een prive boot van een familie waar we mee konden gaan. Wij en de mensen op de boot hebben echt moeten lachen om dit misverstand.

Die nacht namen we dus een boot naar Santa Cruz. De familie was echt super aardig. Het was een langzamere boot dan de gebruikelijke boot maar daardoor hebben wij wel heel veel dolfijnen kunnen zien!
Op Santa Cruz hebben we eerst even een hostelletje gezocht en vervolgens zijn we naar Turtuga Bay gegaan. Dit is een heel mooi strand. Het was een uurtje lopen maar dat was het zeker waard!

Daarna zijn Diede en ik lekker kleren gaan passen in alle winkels. We lopen nu al 2 maanden rond in dezelfde kleren dus dan is het extra leuk om te ¨shoppen¨. Uiteindelijk niks gekocht want het was te duur op het eiland haha we blijven toch backpackers.
Toen belde onze vrienden Alexandra en Pablo van San Cristobal (het eerste eiland) dat ze ook op dit eiland waren en zijn we samen met hun en wat anderen iets gaan drinken. Santa Cruz is een wat levenderig eiland dus we hebben er een leuke avond van gemaakt.

Op Santa Cruz ben ik twee keer typisch Ecuadoriaans gaan ontbijten. Ik kreeg rijst, een spiegel ei, een bolon de Queso (gefrituurde banaanbal met kaas) beef in saus, koeienmaag(bah) in sate saus en bonen. Nou, dan heb je de rest van de dag geen honger meer dus dat is het voordeel.

Het eten in Ecuador is best wel zwaar. Heel veel gefrituurd en veel rijst, bonen, ei en banaan. Groenten eten ze niet veel, vooral op de eilanden. Ik hou van groenten dus die mis ik wel een beetje.

Woensdag hadden we weer een rustdagje op Turtuga Bay.

Via via hadden we een huisje gekregen waar we konden slapen. Het was een heel leuk huisje aan de zee met tv, eigen keuken, terras en wasmachine. Van die keuken hebben we die avond goed gebruik gemaakt. Ofja uiteindelijk was de jongen voor ons aan het koken en wij meiden lagen met zn 3e op de bank, hihi. Goed geregeld he, nee grapje we werden de keuken letterlijk uit gestuurd.

Daarna hebben we een ouderwets gezellige filmavondje gehouden

Donderdag ging ik met Diede, Pablo en het Duitse koppel naar een kloof tussen twee rotsen. De weg hier naartoe was heel rotsig en toen ging mijn slipper kapot, niet zo handig. (sorry Nina)
Die rotsen kloof was heel mooi. Tussen de twee rotsen was de zee en kon je lekker zwemmen.
Voor de rest hebben we die dag heel veel was gedraaid en savonds nog bij een leuke bar gezeten.

Vrijdag hebben we het huisje opgeruimd en daarna de boot terug naar San Cristobal genomen. Ik mocht boven op de boot zitten bij de kapitein omdat er geen plaats meer was, de beste plek.
Het was de laatste avond voor heel wat mensen, die gingen allemaal al op zaterdag weg dus dat hebben we samen ¨gevierd¨:(

Zaterdag was alweer de laatste dag op dit mooie rustige relaxte eiland. Ik ben nog voor de laatste keer een lekkere cerviche gaan eten om het af te leren en voor de rest mijn tas ingepakt en afscheid genomen.

Zondag zou ons vliegtuig om 11 vertrekken, uiteindelijk is hij om 1 vertrokken. Weg van de rust meteen naar de drukke chaotische stad Guayaquil.

We werden meteen op de proef gesteld.
Ons doel was om mijn camera die ik op het vliegveld gekocht had te ruilen voor geld. Daarna zou Diede gaan proberen te pinnen. Zij kon op de galapagos eilanden niet pinnen en had dus veel geld van mij geleend. En daarna wilde we direct een bus nemen naar Peru.

Als eerste moest ik in mijn beste Spaans uit zien te leggen dat ik mijn camera binnen de douane had gekocht waar ik dus niet mocht komen. Uiteindelijk kwam er iemand van de winkel naar buiten. Na lang proberen en andere mensen erbij roepen kwamen ze erachter dat mijn camera inderdaad helemaal niks deed. Maar helaas ze kon mij niet helpen want het was zondag, als ik morgen terug zou komen kon ze me ervan verzekeren dat ik het geld kon terug krijgen.

Toen het pinnen.
Diede kon niet meer pinnen bij de enige bank waar ze normaal wel kan pinnen. Ik heb nog nooit problemen gehad met pinnen hier dus ik proberen maar nee hoor voor mij werkte het ook opeens niet meer..

We besloten dus nog maar een nachtje in Gauyaquil te blijven, in hetzelfde hostel als de vorige keer. Om de volgende dag bij meer banken te proberen te pinnen en het geld op te halen van mijn camera.

De volgende dag namen we de taxi naar het vliegveld. Daar moesten we naar het hoofdkantoor van DutyPaids (De winkel). Om binnen te komen moesten we ons paspoort afgeven, niet zo n fijn gevoel maarja.
Het was er echt super sjiek. Er liepen voornamelijk meisjes rond in het kantoor die allemaal op elkaar leken in mooie kostuums.
We moesten lang wachten en uiteindelijk kwamen ze ons vertellen dat ik een nieuwe camera kon komen ophalen om 4 uur. Geld terug geven was niet mogelijk. We waren een beetje geirriteerd omdat we dat geld nu juist zo goed konden gebruiken maar de meisjes waren eigenlijk wel heel aardig.

Toen hebben we op het vliegveld alle soorten ATM s geprobeerd en in alle winkels gevraagd of we konden pinnen en extra cash geld konden krijgen maar te vergeefs.

Toen gingen we de bank binnen, daar was een hele aardige jongen die engels sprak en ons graag wou helpen. Hij belde naar het hoofdkantoor en zei ons dat we een taxi moesten nemen naar het hoofdkantoor, hier zouden ze ons geld kunnen geven als ze ons paspoort konden zien.

Yes dachten we op naar het hoofdkantoor. Na lang in de rij staan kwam het meisje achter de balie ons vertellen dat het toch niet mogelijk was omdat de machine onze kaarten niet wou lezen. AAARGH

Ze verwees ons weer door naar een andere bank waar het wel zou moeten lukken.
Daar weer heel lang in de rij gestaan en toen kon het daar natuurlijk ook niet.

Ondertussen was het aan het regenen, hadden we alleen maar 1 broodje zonder beleg gegeten die dag en hadden we ons bijna laatste geld uitgegeven aan een taxi naar de bank.

Maar ik was nog niet helemaal in paniek want ik had nog een tweede betaalmiddel meegenomen, mijn visa kaart en ik ging er vanuit dat het daar wel mee zou lukken. Er staat wel maar weinig geld op deze kaart dus ik wou hem liever niet meteen gebruiken maar ik moest wel.
Toen ook deze kaart het niet deed had ik er wel even genoeg van.
Weer terug gerend naar de eerste bank die net wou gaan sluiten met die visa kaart. Deze kon de machine wel lezen maar op de een of andere manier waren ze nog steeds niet in staat me geld te geven.

Toen hebben we maar weer een taxi terug genomen naar het vliegveld, met ons laatste geld. Daar ging ik mijn camera ophalen. Het was een grappig gezicht twee hongerige beslobberde meisjes tussen al die barbiepopjes op kantoor, we hebben er om kunnen lachen! We kregen wat te drinken en legde onze situatie uit.

Uiteindelijk nog contact opgenomen met het thuisfront die ons graag wilde helpen maar dat kon pas de volgende dag. Onze backpacks hadden we laten liggen in ons hostel maar die konden we niet meer ophalen.
We besloten dus op het vliegveld te slapen, we hadden daar stroom en wifi, wat wil je nog meer:P
Ook kwam er nog een zwerver bedelen om geld maar we konden hem deze keer oprecht vertellen dat we zelf geen geld hadden.

We besloten het nog een keer te proberen om geld op te nemen met mijn visa kaart op het vliegveld, en toen werkte hij opeens!!!
We waren superblij en het eerste wat we deden was eten.Toevallig belde toen net een meisje van Dutypaids ons op´dat ze het zielig voor ons vond en ons wou komen helpen, heel lief.
Daarna gingen we onze backpacks ophalen en uiteindelijk hebben we nog een ticket kunnen regelen voor de nachtbus naar Peru!

Het klinkt allemaal heel dramatisch maar uiteindelijk was het wel een leuk avontuur. Ik hoop alleen dat ik hier in Peru wel kan pinnen met mijn gewone pinpas.

Nu ben ik in Trujillo, een plaatsje in Peru. We hebben iets van 17 uur in de bus gezeten. Eerst zijn we nog gestopt in Chiclayo om van bus te wisselen. We reden door een soort woestijn met heel veel afval overal en af en toe een groot coca cola bordt in de middel of nowhere. Ook hebben de mensen de gewoonte om lange muren te bouwen door de woestijn, ik weet niet waar dat voor dient. Sommige muren waren een omheining voor een stuk woestijn met erop geschreven PRIVE, heel raar.

Trujillo is een mooi stadje. We hebben net gegeten voor 7 sol, dat is zo n 2 euro. Voorgerecht, hoofdgerecht en twee vruchtensapjes!

Wat me opvalt is dat ze zowel in Chiclayo als in trujillo nauwelijk stoplichten hebben of er gebruik van maken, echt een chaos in het verkeer.

Vanavond schijnt er een feest te zijn omdat de stad zoveel jaar bestaat. Daar ga ik samen met mijn 6 kamergenoten eens even kijken.


Liefs